سلام حضرت والا دماغتان چاق است؟

ببین دلم به رژ گونه­‌ات چه مشتاق است

رژ طلایی لب­های تو طلسم امید

شکوه خط لبت خط عمر عشاق است

□□□

اگرچه گاه می­­‌افتد و گاه می­­‌ماند

نگین روی دماغت به ماه می­­‌ماند

برش ندار نگین را به رسم لجبازی

سر دماغ خودت بی کلاه می­­‌ماند

□□□

فدای ریمل تو! لنز رنگی­‌ات هانی­‌ست

فریم عینک شفاف تو لهستانی­‌ست

خطوط چشم تو که رشته­‌ای به گردن ماست

شبیه جاده­‌ی تهران شمال طولانی­‌ست

□□□

چقدر سایه­­‌ی خوش رنگ و جالبی زده­‌ای

چقدر عطر عجیب و مناسبی زده­‌ای

چنان که پنکک تو خوب و صاف و یکدست است

تو گوییا گل رس روی طالبی زده­‌ای

□□□

هر آنکسی که دماغ تو را عمل کرده

به یمن بینی­­‌ات این قطعه را غزل کرده

سولاریوم، عمل گونه، «زینه‌­ساکیمون» *

تو را به بانوی این شعر من بدل کرده

* «زینه­‌ساکیمون» عملی­ست برای زیبایی که در سال­های آتی مد خواهد شد و به دلایل فنی از توضیح درباره­ی جزییات آن معذورم.

شکوه کردن اگر از دست تو نامیمون است

می‌پسندم من و تو هردو به هم فکر کنیم

"چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد"

نه که مغرورم و دل باختنم آسان نیست

کفه‌ی مهر به هر جانب اگر سنگین شد

شاید از منظر حافظ گله زشت است ولی

دود سیگار حلقه روی هوا خبر از حس تازه‌ای دارد

خودرو‌ی بنز نقره‌ای دم در انتظار جنازه‌ای دارد

می‌روم تا جنازه من باشم می‌روم تا ابد بخوابم تخت

خواب تنهاست آنچه می‌چسبد روزگار همیشه خوابی بخت

نعش‌کش می‌ رود به گورستان باز جا مانده‌ام از آخر کار

ساعت هفت صبح شنبه شده باز کابوس زندگی سر کار

اتوبوس قدیمی سرویس می‌دود سمت کوچه ناله کنان

می‌رسد تا دوان دوان ببرد روح من را به سوی گورستان